1/2/2006
aşımızın birincisini de atlattık...
Kategori: bebek
olmamız gereken tetanoz aşımızı vurdurduk ve tam bir ay sonra yenilenmesi gerektiğini öğrendiğimiz hemşirelere veda ederek sağlık ocağından uzaklaştık. ama yıllar öncesinden hatırlayamadığım aşının etkisi tam 2 gün sürdü. kolum yandı, ağrıdı, sırtıma kolumu götüremez halde idim. birkez daha anladım ki; acılar unutulmazsa kimse acıları yeniden yaşamak istemez. ki sanırım bu sebeple doğum sancılarına rağmen yeniden doğum göze alınabiliyor değil mi?
neyse
mart ayının ilk haftası yeniden aşı vuruncaz ve ikinci haftası Elazığ'a gideceğiz. tam 1 hafta boyunca eşimin görevlendirmesi var, tatil yapmış olcaz, ayrıca doktorun şeker yüklemesi sebepli çağırdığı tarihte o hafta içinde... güzel ve uygun bir tesadüf oldu. bakalım şeker yüklemesi denen şey nasıl birşey ve bakalım diğerleri gibi güzel sonuçlanacak mı?
...
cinsiyetini öğrendikten sonra nedense sadece onunla konuşuyor ve ona birşeyler öğretmeye çalışıyor oldum. duyuları oluşmaya başladığı için ve duyduğum cümleden etkilendiğim için galiba?!... "bebeğin karakterinin 9 u anneden geçer, 8 i ni anne karnında iken alır" sözünü duyduktan sonra pozitif düşünmeye ve bişeyler aktarmaya çalışır oldum:) eşimde bana gülüyordu başta ama o da başladı artık onunla bilgilendirici konuşmalara. hatta inanılmaz ama maç esnasında küfürü bıraktı. çocuk etkilenmesin diye :))
geçenlerde miniş yine birden irkilmeme neden oldu. mesanenin üzerine tekme attı. o an hissedilen olay ve irkilmenin etkisi ile "ya ne olur oğluna bişey söyleeee:((" dedim. o da "anneni rahatsız etme oğluuuum "dedi veeeee o an bebiş tekmeyi durdurdu, ardından yukarı çıkıp yukarıda kıpırdandı... inanılmaz ama maşallah şimdiden tepkileri başladı ve babası ile iletişimi muhteşem...çok sevindirici bir durum:))
her günü heyecanla geçen hamilelik günlerimde diliyorum ki; sağlık ve mutluluk kimseyi bırakmasın. isteyen herkese bebiş gelsin;)
bebişime kavuşcağım sağlıklı ve unutulmayacak dakikalar için en korktuğum yerde olacağım. en büyük korkuma isteyerek ve bilerek gidiyorum... bu korku verdiği kadar endişe de veriyor ancak bebişim kırılcak, ona bişey olcak diye de ödüm koptuğu için bu duyguları kendimden bile saklıyorum.... ben ki dr a giderken karnına ağrılar giren, eczanede bile tansiyonu düşen biriyim. düşüğümü bile; hayatımı riske atıp kendim yapmayı kabul etmiş birisiyim. hastaneden bu kadar korkarken şimdi o güne giderek yaklaşıyorum... şimdiden uykularıma sekte veren bu durum; doğuma bir ay ve haftalar kala, ne hale getirecek beni?bilemiyorum. ama içimde bir his var , o gün geldiğinde içime öyle büyük bir rahatlık gelicek ki?!!! o dakika sadece bebişin sağlıkla dünyaya gözlerini açıp ilk ağlayacağı anı görmek dışında başka birşey düşünemeyeceğim... işte o mutlu dakikalar sonrasında bebişten sonraki plesenta gelcek... ardındaaaaannn bebiş birkaç bez parçasına sarılmış halde gelicek ve emmeye başlayacak... işte o an ANNE olduğumu hissettiğimde acıların ne kadar hafif kaldığını anlayacağımı düşünüyorum... hayırlısı ne ise o olsun... bu konuyu konuşmak korkularımı azaltıcak gibi geliyor... bakalım zaman ne göstercek?!
benim asıl merak ettiğim ve hiçbir yerde bilgiye rastlamadığım konu ise şu:
wc ve doğum. evet doğum sanncısı başladığı an yiyecek ve içeceği bırakıcaz ama ben 12 saat birşey yemesem bile wc ye zırt pırt giden biriyim. bu durum doğumda ne şekil alacak merak ediyorum. o sancı esnasında neler yapmazki vücut... hatta birde hamileliğin ilerki dönemlerinde mesaneye bebişin baskısı sebebi ile tutamama olayı bile olabileceği söyleniyor! ya doğum anında ? acaba hemşire ve dr lar bu gibi durumlara da alışkınmıdır???
neyse
gelecek korkusu ve endişesi günü yaşamayı engeller değil mi?
o halde bu güne dönelim. artık tekmeler belirmeye başladı. kıpır kıpır ve göbiş te iyice belirginleşti. artık saklayamayacak gibi gözüküyorum... ama olsun geniş kazaklar ile göbekli bayanları andırdığım için halen çaktırmadığımı çevrenin tepkilerinden anlayabiliyorum daha sonra yine devam ederim şimdilik hoşçakalııııınnn
